TARNAWA

Tarnawa położona jest na zachód od Sędziszowa 3 kim.  obok strumienia wpadającego opodal do rzeki Mierzawy. Obecnie przez Tarnawę przechodzi szosa, łącząca Sędziszów ze Szczekocinami. Wieś posiada kościół, szkołę. W 1827 r. było tu 31 domów, 226 mieszk. W 15 w. łany kmiece płaciły dziesięcinę wartości 5 grzywien proboszczowi w  Mstyczowie. Wtedy proboszcz tutejszy posiadał folwark, pola, łąkę i karczmę. W 15 w. był tu kościół drewniany pod wezwaniem N. M. P. Dziesięcinę otrzymywał kościół w Tarnawie z folw. klaszt. w Orłowie i z Kowalowa, par. Mieronice Kościół tutejszy sprofanował i zniszczył Stanisław Stadnicki w czasie rokoszu Lubomirskiego za Jana Kazimierza. Kościół został spalony. Nowy kościół wkrótce zbudowano, który konsekrował ks. biskup Kunicki w 1750 r. Obecny kościół w zupełnie innym miejscu wystawiony został z zapisu Janiny hr. Ledóchowskiej w 1856 r.Długosz wymienia w 15 w. właścicielami Tarnawy: Jana Skrzelowskiego, h. Topór. W początku 16 w. właścicielką była Kordula Rayseitowa, potem Tarnawa staje się dziedziczną możnego rodu Stadnickich, h. Szreniawa. Z tej rodziny pierwszym właścicielem był Stanisław Mateusz, syn Stanisława, zm. 1542 r., kasztelana zawichostskiego, starosty - żarnowskiego i Natalii Z Wiśnicza Kmitówny. Stanisław — Mateusz prócz klucza Dubieckiego był właścicielem: Tarnawy, Storzkowa, Krzelowa, Przedmoszczan, Wojciechow a, Białowieży, Swaryszewa, Niedźwiedzia, Brusa, Waganowic, Łyszkowic etc., umarł w 1564 r. Z dwóch małżeństw: z Katarzyną Pilecką, bezdzietny, z Barbary Zborowskiej zostawił 9-ro dzieci Annę Grudzińską, Katarzynę Włodkową, w domu której w Piekarach pojmanym był Samuel Zborowski, Elżbietę Humnicką. Z 6 synów Andrzej, zrn, W 1606 r., był wł. Tarnawy i dóbr W Krakówskiem, które mienił z bratem Janem, starostą nowomiejskim, ok. 1580 r. W 17 w. Tarnawa już na dobre dzieli swe losy wraz z Krzelowern, wchodząc w skład dóbr Krzelowskich aż do konfiskaty przez rząd Janowi hr. Ledóchowskiemu i gdy Krzelów. wrócił potem do rąk prywatnych, to Tarnawa pozostała składową częścią ekonomii Jędrzejowskiej, aż wreszcie została rozparcelowana.

Artykuł Seweryna Borkiewicza i Inż. Zygmunta Linowsakiego.